අම්මේ...
සැවුල් හඬ නැගෙන අපෙ ගම ඈත කොනේ..
දෙණියේ කෙළවරින් මතුවෙන පොඩි අතු වහලේ..
සිහිලයි පෑවුමෙත් නිකිණියෙ මැටි පොළවේ ..
වරිච්චියට බැඳුණයි මිටි බට කිරි කිරියේ....
එබෙන හිරුට අහසින් කල් ඇති හින්දා ..
යන්නට පමා සඳු හා හිනැහෙන හින්දා..
පෑල දොරින් සීතල ගඩු පැන නැංගා..
තට්ට තනියෙ මව් ලිප ළඟ ගිනි පිම්බා....
නාඩු සම්බා නෑ මල්ලේ පිරෙන්නේ..
රතු කැකුළුයි හැමදා ගෙයි ඉදෙන්නේ..
රස්නෙට බතට මැල්ලුම් පොල් වැටෙන්නේ..
පුරුදු රහට වේලක් බත් බුදින්නේ....
නෙළයි කලට වත්තේ දළු අපෙ අම්මා..
කපයි යසට කිරි රබරේ නැත නිම්මා ..
නෙළුවෙත් ගොයම් යායෙම මගෙ බුදු අම්මා..
වැව්වෙත් හේන් සටනක වැද ඒ අම්මා....
දන්නේ පොතේ අකුරුය ඈ ඒ කාලේ..
පෙන්නුවෙ මෙමට හෙට දවසට ආලෝකේ..
නොම අඩු කළේ පොත පතටයි ඈ ලීලේ ..
මතුලේ උගනින්න දවසේ හැම වේලේ....
දවසම ගෙවා මහ පොළවේ ඈ හැප්පී ..
එයි ගොම්මනේ කොස් ගෙඩියකි හිසෙ පිප්පී..
තම්බයි වරෙක රස වෙයි කිරි රස හෙරළී ..
වැලි කොස් ඇටයි මැල්ලුම් කොස් කෑ පෙරළී....
කුප්පියෙ තෙලින් නටනා ගිනි සිළු එළියේ..
රටා වැටෙයි පන් පැදුරට සුරතින් සිරි සිරියේ..
නිමක් නැති වෙහෙස නෙත් සිව් පිස නිදි වැරුවේ..
හඬනා හැඬුම් නොහඬා දෙනෙතින් බාලේ....
දොළ දියේ නටන මාලුන් හා කතාවේ..
සෝදන කන්ද රෙදි පාමුල ලතාවේ..
පෙණැති සබන් ලූයේ මා මුලාවේ..
පට්ටා නැඟී අල්ලේ වේදනාවේ....
දුන්නේ දනු යි හිත් පහදා සලාකෙ දා
වැන්දේ බුදුන් ගෙයි මැදුරේ නොවරද්දා..
ඇන්දේ චීත්තෙයි දිය වුණු මල් සෝදා..
බැන්දේ පුවක සරි කොණ්ඩේ හවරි නොදා..
ආසයි අම්මේ ආසයි යන්නට ආයේ
නුඹ හා කියව කියවා ඉන්නට ආයේ
තුරුලේ වෙලී උණුහුම් වන්නට ආයේ
එන්නද අම්මෙ මදු මල් පිපෙනා පාරේ....
